شش کارگردان، شش فیلم مستقل، شش دیدگاه درباره وضعیت جهان. هر فیلم تفسیری منحصربه‌فرد و شخصی از یک تجربه خاص را ارائه می‌دهد و تلاقی آن‌ها فضایی جدید برای تاملی پویا، رادیکال و پرسش‌گرانه ایجاد می‌کند.

کاوشی در هویت یهودی-آمریکایی در پرتره‌ای چندلایه از تجربه مهاجرت. مجموعه‌ای از خطابه‌های اول‌شخص توسط طیف‌های مختلفی از یهودیان نیویورکی که داستان‌های تلخ و شیرینشان از تاریخ جمعی تروما، آوارگی و تاب‌آوری سخن می‌گوید.

شانتال آکرمن با زنان مسن یهودی در پاریس که همگی از بازماندگان هولوکاست هستند ملاقات می‌کند و به داستان‌های خانوادگی آن‌ها گوش می‌دهد. در فواصل بین مصاحبه‌ها، ناتالیا، مادر آکرمن، از خانواده خودش می‌گوید. این اثر برای یک مینی‌سریال فرانسوی درباره مادربزرگ‌ها ساخته شده است.

تصاویر غیرشخصی و زیبای زندگی آکرمن در نیویورک با نامه‌های مادر مهربان اما کنترل‌گرش که توسط خود آکرمن خوانده می‌شوند، ترکیب شده است.

یک روان‌کاو خسته و درمانده نیویورکی، آپارتمانش را با زنی پاریسی عوض می‌کند. وقتی بیماران او از راه می‌رسند، با آن زن صحبت کرده و به او پول پرداخت می‌کنند. روان‌کاو زودتر از موعد بازمی‌گردد و خودش هم به یکی از بیماران تبدیل می‌شود.

در این گزارش تند و تیز از امپراتوری تازه فروپاشیده شوروی، سوراخ‌های گلوله به‌جامانده از جنگ جهانی دوم هنوز بر دیوارهای ساختمان‌های سنگی قدیمی خودنمایی می‌کنند. آکرمن در فاصله اواخر تابستان تا زمستان ۱۹۹۳ («تا زمانی که هنوز وقت هست») از آلمان شرقی به مسکو سفر می‌کند و در نماهای تراکینگ دقیق، پن‌های دایره‌ای و تابلوهای خانگی، لحظه دیگری از تحولات رادیکال قرن بیستم را ثبت می‌کند؛ جایی که چهره‌ها و بدن‌های لهستانی‌ها، اوکراینی‌ها، آلمانی‌ها و روس‌ها زیر بار تسلیم مطیعانه و بلاتکلیفی خم شده است.

یک اقتباس فیلم‌برداری‌شده از نمایشنامه رز لیمان گلدنبرگ، بر اساس مکاتبات شدید و پرشور سیلویا پلات با مادرش اورلیا، از زمانی که این شاعر در دانشگاه بود تا زمان خودکشی‌اش. دلفین سیریگ و خواهرزاده‌اش کورالی سیریگ نامه‌های سیلویا و اورلیا را مستقیماً برای تماشاگران بازگو می‌کنند.